wtorek, 17 maja 2016

Stary przyjaciel

Spotkałam się ze starym przyjacielem. Słowa "stary" użyłam nie ze względu na określenie jego wieku ;-) (rocznik 57), ale ze względu na czas naszej znajomości - 25 lat. 
To cztery lata mniej niż połowa mojego życia :) (ja i moje przemyślne obliczanki ;)) Kiedyś ze względu na okoliczności (wspólna praca zawodowa) widywaliśmy się codziennie. Wszystko w życiu przemija nawet najdłuższa żmija : D / a propos żmii albo węży to Antoni, o którym mowa, w tamtych barwnych dla mnie latach 90 - tych to typ faceta, który i wężowi by nie przepuścił gdyby mógł go tylko utrzymać. Rozeszły się nasze drogi zawodowe, ale została sympatyczna przyjaźń. Spotykamy się mniej więcej raz w miesiącu na przysłowiowej kawce i rozmawiamy o różnych bieżących wydarzeniach, uprawiamy wspominki, drwinki, dowcipy, trochę narzekamy.  Jako, że to zwykle tylko godzinka po pracy przed następnym działaniem - dla każdego z nas - bez specjalnych emocji, które mogłyby dodatkowo powstać np. przy wypiciu dodatkowo drinka jednego czy drugiego, ale samochód... powrót do domu itd. Antoni jest tym, który wie o mnie wszystko, a mimo to jest przy mnie (Jeśli pytacie - czy ratowałby mnie gdybym tonęła? To na pewno próbowałby... jednakowoż gdyby mu się chciało ;) , bo ostatnio mi się zwierzył, że nic mu się nie chce ;( ) Tym razem zaprosiłam go na obiad w domu. Taki mały podstęp, żeby dłużej porozmawiać. Kawa z ciasteczkami krócej jakoś wypada. A obiad dłuższej ilości czasu wymaga. Do tego deser... herbatka. Zaraz po jedzeniu wyjść nie wypada. Mnie miło jest przyrządzić obiad dla kogoś "dodatkowego". Żadnych specjałów wymyślnych nie było: 
- ziemniaczki gotowane
- wątróbka wieprzowa z cebulką
- kapusta kiszona, zasmażana co nijak nie pasuje, ale jak się zapomniało kupić ogórki kiszone... 
- na deser serek Mascarpone w wydaniu tiramisu
- herbata życia Roibos z miodem i cytryną  (co podobno bardo niezdrowe). 

Dzwonek do drzwi.
Onegdaj podobny do Roberta  Redforda z czasów młodości, stanął we drzwiach zdobywca niewieścich serc ubiegłego wieku. W nieskazitelnie czystej, idealnie odprasowanej błękitnej koszuli (co trudne w utrzymaniu po ośmiu godzinach pracy) z elegancką, modną torbą przewieszoną przez ramię - był nieco smutny. 
Jakiś nieobecny. 
W miarę rozgryzania wątróbki i zapewnień, że kapusta pasuje do wątróbki - rozluźniał się. Jednak coś się w rozmowie nie kleiło. 
Trochę retrospekcji, coś usłyszanego i powtórzony dowcip. Dalej był jakiś nieswój. Ożywił się na krótko dzieląc wrażeniami po przeczytaniu "Zrób sobie raj" i "Gottlandu" Mariusza Szczygła dopiero co przeze mnie przeczytanego. Zawstydził mnie tym, że przeczytał już wszystko co napisał ten reporter. Uwielbia Czechów, stara się co roku odwiedzać Czechy i zgodził się ze mną w ocenie ich podejścia do życia i śmierci. 
Ostatnie kęsy wątróbki, a tu nadal dookoła smutki. 
- Może deser z dodatkiem alkoholu rozładuje tę chwilę? ;) - zastanowiłam się. To było dziwne. Pełen wigoru, zawsze optymistyczny Antoni wyglądał bardziej na oponę przed wulkanizacją niż na wciąż jurnego, żądnego jeszcze radości w życiu faceta, któremu ciągle Kasieńki, Zosieńki itd., itd. się chce. Co spowodowało takie zachowanie? Zły dzień w pracy? Jakieś troski domowo - rodzinne? Próbowałam dociec jednocześnie terkocząc radośnie o bzdetach podsuwając drugi pucharek z tiramisu (tu: odmowa) i herbatę w specjalnym, półlitrowym kubku. Gdzie Antoni, który ciągle pocieszał mnie i nie dawał poznać, że myśli inaczej niż dobrze? Gdzie mężczyzna, który jak mantrę powtarzał "Będzie dobrze"? To ja pytałam zawsze: "To czemu nie jest? Kiedy będzie?". Z nosem spuszczonym, okiem patrzącym w bliżej nieokreśloną dal (ale tylko jednym) Antoni był czymś wyraźnie zmartwiony. Spotkanie dobiegło końca. Było dłuższe niż zwykle, ale jakoś melancholijne. 
Dręczyło mnie pytanie co się wydarzyło, co go tak odmieniło (o boże... co za częstochowskie rymy ;) ). Pomyślałam chwilę i nim zaczęłam brać się za zmywanie naczyń po wyjściu gościa - zadzwoniłam 6..-... -.. 6. 
Odezwał się głos w tle gwarów z ulicy, domyśliłam się, że Antoni nie doszedł jeszcze do samochodu. - Czy mi się wydaje, że coś smutny dzisiaj byłeś? - zapytałam - Stało się coś? Masz kłopoty? - zalałam go potokiem zadawanych pytań. Wypytywałam jakbym wcześniej przy herbacie nie mogła. 

I TERAZ NAJWAŻNIEJSZE... SŁUCHAJCIE: 

-Wiesz... byłem u fotografa. - wydukał Antoni
- I co? On chory? - głupio zadrwiłam. Przemilczał, nabrał oddechu. 
- O czym tu mówić? Byłem u fotografa, bo muszę wymienić dowód. - zaczął, a ja milczałam nie chcąc mu przerywać, aby dokończył swą opowieść - termin ważności mi upłynął - kontynuował.
- Chyba dowodowi - zaśmiałam się głośno do słuchawki. Niezrażony tym Antoni ciągnął dalej.
- Zobaczyłem się na zdjęciu. Pani zrobiła mi zdjęcie. Jedno i drugie. O trzecim powiedziała, że inaczej nie potrafi. Może jest za młoda. Zawołała starszego kolegę z zaplecza. On się bardzo starał... wreszcie jedną z odbitek wybrałem. 
- Co jest z tym zdjęcie nie tak? - znowu głupio zapytałam. 
- Nie rozumiesz? Nie ze zdjęciem. Zobaczyłem się i przeraziłem. Ta twarz! Przecież jestem jeszcze taki sprawny - psychicznie i ruchowo, czuję się świetnie, jestem postawny, otwarty na świat, niejednemu bym podskoczył - rzucał słowa. I dalej - Czasu nie marnuję, nie choruję...
- A te tabletki w teczce to pewnie dla podniety? - wyzłośliwiałam się w myślach słuchając tego wywodu. A on dalej i dalej... 
- Uzmysłowiłem sobie jaki stary jestem i jak strasznie źle wyglądam i, że nie mówiłem tobie, ale czasami to już mi się nic nie chce. Nic mi się nie chce, Spotykać się z Tobą i w ogóle mi się nie chce. - Nie martw się, Antku. Następne wydanie dowodu za dziesięć lat. Kolejny termin ważności. Twarożek ma gorzej. Trzy dni ważności :) - perorowałam. - I jeszcze jedno: koniecznie musisz jeszcze raz przyjść na obiad. Zrobię wątróbkę - zawiera chrom, ważny składnik w leczeniu depresji, jeśli zamierzasz teraz na nią zapaść, bo twoje opakowanie ci się nie podoba. - pocieszałam go. 

Do Antoniego od autorki: 
Antku! Poznaliśmy się w 1991 roku. Dynamicznie podjeżdżałeś pod biuro na motorowerze z teczką przewieszoną na pasku skrzyżowanym na piersiach. I wciąż Cię takiego widzę. Zmiana polega na tym, że teczkę zastępuje elegancka torba na ramię. a Ty wysiadasz z Lexusa. Zmiany są częścią naszego życia. "Będzie dobrze" - chyba nie przestaniesz tak myśleć i mówić. Dodałabym: - Choć nie tak samo. 



25 komentarzy:

  1. Wiedziałaś czym poczęstować mężczyznę! Ciekawie piszesz, lekko i z pazurem, pozdrawiam!

    OdpowiedzUsuń
  2. ale z Pani laska! Wzór do naśladowania! Obserwuję i pozdrawiam!

    Zapraszam do mnie na konkurs!
    www.jennydzemson.blogspot.com

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Ocena takiej młodej, ślicznej osoby niewątpliwie niewątpliwie dodaje mi animuszu ;)

      Usuń
  3. Ten komentarz został usunięty przez autora.

    OdpowiedzUsuń
  4. Bardzo dziekuje za wizyte, bo inaczej pewnie bym tak szybko tu nie dotarla, a bardzo warto tu dotrzec. Ps. Watrobka z kapusta kiszona, jak najbardziej, gorzej z tym podsmazaniem :) Pozdrawiam serdecznie.

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Następnym razem będą gołąbki ;) Kapustę już kupiłam.

      Usuń
  5. Jakby to... wolę na swoje zdjęcia nie patrzeć, a roić je pozwalam tylko gdy muszę - ot, wieku nie oszukam, ale niektórzy są fotogeniczni, a niektórzy nie. Może rzeczony Antoni po prostu niefotogeniczny? I wtedy depresja precz, bo to taka cecha i już. Przynajmniej ja tak się pocieszam:)

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Ja też wolę siebie w realu niż na zdjęciach, bo nie muszę się oglądać... ;)

      Usuń
  6. Jestem sobowtórem Twojego przyjaciela, mam takie same myśli . Też wymieniałam dowód osobisty i zobaczyłam siebie na zdjęciu , człowiek się zmienia. Wtedy przypominam sobie słowa mojej mamy, która mówiła, że ze zmarszczek należy się cieszyć , są tacy, którzy ich nie doczekają. Każdy etap życia jest inny, najważniejsze, aby nie zgubić poczucia humoru.

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Ciekawe, że patrząc codziennie w lustro tego nie zauważamy... Zawsze mnie to intrygowało, kiedy dzieją się te zmiany, chociaż mamy na nie oko.

      Usuń
  7. Zaskoczona jestem,że facet tak się przejmuje wyglądem zewnętrznym.No i żeby manifestować to aż tak mocno na przygotowanym przez Ciebie obiedzie? Jakoś mi się Ciebie zrobiło szkoda,tak się przygotowałaś...a tu tak melancholijnie.
    Faceci czasami tak strasznie mnie denerwują,mają dziwne systemy wartości,najważniejsze,żeby wciąż mieli możliwości...Żeby wciąż udowadniać światu,że jeszcze tak wiele mogą...
    Ślicznie wyglądasz i ciekawie piszesz !

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. To się po prostu tak złożyło... niestety. A przeważnie każdy facet ma na drugie imię Narcyz ;)

      Usuń
  8. Mężczyżni podobno gorzej znoszą mijający czas, im bardziej byli przystojni tym ciężej. Są chyba bardziej narcystyczni niż im się wydaje. Okres andropauzy też daje o sobie znać niestety takimi czy innymi objawami. Mój mąż też ma takie okresy, chce być zawsze cool, uwielbia komplementy, przeglądanie w lustrze, fajne ubrania i wciąż myśli, że starzenie się jego nie dotyczy, hm...A swoją drogą faaaajnie się "Ciebie" czyta :). Życzę Ci by Twój długoletni przyjaciel (temu Panu również) by pogodził się z tym co nieuniknione tym bardziej, że dobrze czuje się fizycznie :)

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. To jest mój przyjaciel - nie patrzę na szczęście na niego jak na mężczyznę ;)

      Usuń
  9. Ciekawy i bardzo fajnie napisany tekst. Podoba mi się ten styl i lekkość wypowiedzi. I bardzo ładne zdjęcia :)

    OdpowiedzUsuń
  10. Zdaje się, że mężczyźni gorzej znoszą upływ czasu. Mój mąż też miewa takie zawieszki, ale nie pozwalam mu długo się rozczulać nad sobą. Trzeba cieszyć się życiem, tym bardziej, że Pan jeszcze całkiem sprawny.
    A wątróbkę też jemy z kiszoną kapustą, ale bez podsmażania.
    No i rzeczywiście podobnie się ubieramy, także bardzo ładnie wyglądasz i torebka fajna:) Pozdrawiam:)

    OdpowiedzUsuń
  11. no cóż, nie lubimy się starzeć ;( ale ważne, żeby być sprawnym jak najdłużej!

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Ważne, żeby myśl o starości nie zaprzątała nam głowy ;)

      Usuń
    2. myślę że sporą rolę odgrywa tu to co czujemy mój dziadek czuł sie młody duchem do samego końca prawie

      Usuń
  12. Każdemu z nas gdzieś tam, w którymś momencie taka myślę przemknie. Najważniejsze by się nad tym za bardzo nie rozwodzić bo i po co... :-)

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Czasem te myśli przebiegają, bo nie znajdujemy aprobaty w tych oczach, w których bardzo chcemy ją dojrzeć...

      Usuń
  13. Bardzo miło czytało mi się ten wpis:) mimo że nie jest zbyt wesoły.Ja też jestem u progu "zmiany kodu z przodu" i nie wiem jak to zniosę, na razie nie myślę o tym:))Pięknie wyglądasz Stara Kobieto! swoją drogą skąd taki nick???Pozdrawiam serdecznie!

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Gdzie Ci do mnie...ja już nie wiem koło czego mam stanąć żeby było młodsze ;-) tak naprawdę to martwię się nie tym,że tyle czasu upłynęło tylko tym ,że zostało go mniej.Samochód jedzie i trąbi.Odwracam się w nadziei(?)Kierowca samochodu też się odwraca;-choć z tyłu wyglądało na liceum z przodu okazało się muzeum;-teraz jest taki trend, że starość jest zdecydowanie niemodna. Chciałabym być jeszcze trochę modna.
      Uściski!

      Usuń
  14. Nie ma co stresować się swoimi latami, im więcej o tym myślimy tym jest gorzej.
    Czasu się nie zatrzyma a starość to stan umysłu, ja swoim wiekiem i zmarszczkami wcale się nie przejmuję, akceptuje i już. Byle zdrowie było...serdecznie pozdrawiam...

    OdpowiedzUsuń
  15. Czas płynie i nie mamy na to wpływu. Możemy dbać o swoje zdrowie i fizyczne, i, co ważniejsze, psychiczne i nie dawać się upływającym latom.

    OdpowiedzUsuń